Cellulit (skórka pomarańczowa) w terminologii medycznej zwany również liposklerozą lub lipodystrofią jest chorobą tkanki tłuszczowej. Uwidacznia się on w postaci bruzd, zgrubień oraz nieładnej, gąbczastej skóry znajdującej się przede wszystkim na zewnętrznej stronie ud. Nazwa skórka pomarańczowa wzięła się stąd, iż skóra zmieniona chorobowo oglądana pod dużym powiększeniem przypomina porowatą powierzchnię pomarańczy.
Cellulit został uznany za chorobę przez francuskich lekarzy w latach 20-tych XX wieku. Co ciekawe wcześniej wszelkie zmiany skórne traktowane były jako choroby reumatyczne. Uważano wtedy również, że przyczyną jego powstawania jest zapalenie komórek, stąd też pochodzi nazwa
cellulit (łac.
cella – komórka).
Nie tylko kobiety Powszechnie panuje przekonanie, iż
cellulit jest schorzeniem typowo kobiecym. Jednakże występuje on również u Panów, u których zanotowano zwiększony poziom estrogenów. W ciągu ostatnich lat znacznie podniosła się liczba mężczyzn (szczególnie chłopców po okresie dojrzewania), u których zanotowano oznaki pomarańczowej skórki.
Cellulit był od „zawsze” Ciekawostką jest fakt, iż oznaki
cellulitu można zaobserwować już u kobiet znajdujących się na obrazach Petera Paula Rubensa (
Trzy Gracje) oraz Paula Gauguina (
Studium aktu). Z tego względu możemy wnioskować, że modelki, które pozowały obu artystom posiadały
cellulit. Wart również zwrócić uwagę na fakt, iż obrazy te powstały w XVII (P. P. Rubens) i XIX (P. Gauguin) wieku.
Jak powstaje cellulit? Pomiędzy skóra właściwą, a mięśniami znajduje się warstwa zbudowana z komórek tłuszczowych. Posiadają one zdolność zwiększania swojej objętości. Wyjątek od tej reguły stanowią dłonie, stopy oraz głowa. Przekrój poprzeczny skóry doskonale obrazuje nam, że komórki tłuszczowe tworzą niezależną warstwę, nazwaną podskórną tkanką tłuszczową. Stanowi ona niezwykle istotny element budowy ludzkiego ciała. Do podstawowych funkcji podskórnej tkanki tłuszczowej zalicza się:
termoregulacje (ochronę przed nadmiarem ciepła lub zimna)magazynowanie wodyochronę narządów wewnętrznych (amortyzowanie nacisku z zewnątrz)magazynowanie substancji odżywczychimmunomodulacje (wpływ na działanie układu odpornościowego)regulacje metabolizmu (wpływ na insulinoodporność) W przypadku
cellulitu komórki tłuszczowe podskórnej tkanki tłuszczowej, które w normalnych warunkach mają wielkość główki od szpilki, zwiększają się nawet dziesięciokrotnie osiągając rozmiar ziarenka białej fasoli. W wyniki zmian zachodzących na poziomie komórek tłuszczowych dochodzi do deformacji zewnętrznej warstwy skóry, czego efektem jest spadek estetyczności części ciała zmienionej chorobowo.
Wykrywanie cellulitu Możemy rozróżnić trzy fazy powstawania
cellulitu, a co za tym idzie trzy różne testy:
- Faza pierwsza – test podstawowy Test podstawowy polega na objęciu rozstawionymi palcami obu rąk (kciukami i palcami wskazującymi) fragmentu uda. Następnie należy mocno uciskać, jakby szczypiąc analizowany fragment tkanki w celu poszukiwania oznak cellulitu (pomarańczowej skórki).
- Faza druga – test W sytuacji, gdy siedząc na twardym podłożu z rozluźnionymi mięśniami, przy mocnym bocznym świetle można zauważyć cellulit, mamy do czynienia z fazą drugą, popularnie zwaną „stadium modelki”.
- Faza trzecia – test Na tym etapie anomalie skórne spowodowane cellulitem są już bardzo dobrze widoczne w każdym świetle i niezależnie od pozycji w której znajduje się badany.
Oczywiście istnieje również inna, bardziej specjalistyczna metoda wykrywania
cellulitu – termografia. Polega ona na nałożeniu na skórę, gdzie podejrzewa się występowanie pomarańczowej skorki, specjalnej folii. Znajdują się w niej płynne kryształki, które pod wpływem temperatury zaczynają się świecić. W celu wykryć
cellulitu kryształki są tak dopasowane, aby świeciły się w zakresie temperatury 29 – 31,5 stopni Celsjusza. Wynika to z tego, iż tkanka skórna w miejscu występowania
cellulitu jest nieco chłodniejsza od skóry niezmienionej chorobowo.
