Jestem od blisko 3 lat z facetem, mieszkamy razem, do tej pory było bajecznie. Na każdym froncie nam się układało, nie widzieliśmy poza sobą świata. Ja oddałabym życie za niego, on za mnie. Wiedziałam, że ma problemy z alkoholem, chciałam mu pomóc i nawet mi się to udało, ale no właśnie. Wciąż co jakiś czas zdarza się, że wychodzi niby na chwilę i wraca rano pijany. Za każdym razem pakowałam jego rzeczy i kazałam się wynosić, ale później tego samego dnia wybaczałam. Czasem ten dzień przemieniał się w 3,4 a nawet 5 dni. Wtedy non stop pił i wracał domyślacie się w jakim stanie ? Mimo wszystko wybaczałam, płakałam, błagałam.. Obiecywał zmianę, były postępy ale co jakiś czas znów to samo... I miesiąc temu gdy zniknął na noc pomimo, że obiecywał, że wróci wykrzyczałam mu do słuchawki, że nigdy go nie kochałam i byłam z nim z litości. Wiem, że to beznadziejne bo mnie takie słowa by zabiły, ale za każdym razem gdy znika nie panuję nad sobą, wstępuje we mnie coś strasznego. Mam wrażenie, że coś w nim pękło od tego czasu. Nie jest taki jak kiedyś. Próbowaliśmy się rozstawać MILION razy i zawsze do siebie wracaliśmy. Nie wyobrażam sobie rozstania pomimo tego, że jestem nieszczęśliwa. Nadal go kocham, ale ile można tak żyć? Codziennie płaczę, co zrobić? Dodam, że ja mam 25 lat, a on 28. Nie piszcie "odejdź od niego" bo wiecie jak trudno zostawić człowieka, którego się kocha.

Wiem, że nie chcesz o tym słyszeć, ale patrz jak on się zachowuje, jak Ciebie traktuje.

Nie macie dzieci, które muszą na to patrzeć.

Myślisz, że facet po ślubie stanie się przykładnym mężem?

Nie, on stanie się jeszcze gorszy.

Miej choć trochę godności, i go zostaw.

Jeżeli się stoczy, to tylko na własne życzenie.

Wolisz iść na dno z nim?

Moja matka przez coś takiego przechodziła.

Mój ojciec, owszem, zmienił, się, po 20 latach, i też nie tak,

żeby kompletnie przestał pić.

A charakter, zaczepki, i wszystko co było, zostało.

Tyle tylko, że mniej pije, bardziej się o nas troszczy.

Ale jesteśmy już dorośli, to trochę za późno, mama zdążyła

nabawić się problemów z sercem, nieodwracalnych.

Na mojej psychice też się to odbiło.

Możesz o niego walczyć, ale moim zdaniem jesteś już na straconej pozycji.

Rozumiem, miłość silniejsza, niż wszystko, ale siebie też trzeba kochać.

Zastanów się nad tym, pójdźcie na tą terapię,

ale nie wierz ślepo, że on się zmieni, jak nie teraz to niedługo,

i nie bierz za niego odpowiedzialności, Ty masz prawo do normalnego życia,

on niech żyje jak chce, ale niech Ciebie w to nie wciąga.